Jezik kao sistem znakova...

Jezik ima prestavljačku funkciju ili moć da pomoću znakova simbolizuje ono što je stvarno ili imaginarno.

Jezički znaci koji su simboli, postoje kao društveno ustanovljeni znaci. Da bi mogla da postoji komunikacija, jezički znaci, tj, jezik mora da predstavlja sistem koji funkcioniše po određenim pravilima. Međutim, i pored tih pravila i normi, jezik se ponaša kao dinamički sistem u kome ima elastičnosti i prilagodljivosti.

Razlikuju se dva plana jezika:

-plan sadržaja (reč) i

-plan iskaza (glasovi, slova).

Jedinica jezičke organizacije je jezički znak koji je apstraktna jedinica, jer u njega ulazi pojam (označeno) i akustička i vizuelna prestava (označavajuće).

Jedna od funkcija ili prirode znaka je diferencijalna priroda - unošenje različitosti u odnosu na druge znakove:

vrata - prozor - zid

Jezički znaci ulaze u proste i složene međusobne odnose koji obrazuju znakovne sisteme. Tako na primer, jedinice sa značenjem (reči) javljaju se i kao jedinice organizovane od glasovnih struktura; značenjske jedinice se organizuju u rečenice,  a sve to po određenim pravilima. To znači da se organizacija jezičkih jedinica može ostvarivati na raznim nivoima i planovima.

mišolovka

m-i-š-o-l-o-v-k-a (kao glas)

mi-šo-lov-ka (kao slog)

miš-olovka (kao reč)

miš-o-lov-KA (kao četiri gramatička elementa)

O - glas, slovo

O - slog

O - reč (predlog)

O! - uzvik

1. glasovi obrazuju reči

2. reči stvaraju grupe reči

3. grupe reči oblikuju rečenice

4. rečenice grade veće iskaze (tekst ili diskurs)

U svemu ovome funkcioniše sistem pravila koji dozvoljava neke kombinacije, ali zato isključuje druge, što sve čini gramatiku jednog jezika.